MOJE WIERSZE

Po deszczu

na górze walka

intensywna ultramaryna podrapana

jaskrawymi pazurami

jak dobrze zanurzyć się w świeżości

wdychać świetlistą chropowatość

i płynę

po parkiecie chodnika

tańczę

twarz mam poranioną wiatrem

a oczy pełne bólu

zarysy dachów są zaklejone chmurami

ale już wiem, kto zwyciężył

gdzieś z tyłu

cicha światłość

rządzi niepodzielnie

triumf jest jej istotą

monumentalna szara ultramaryna

rozumie

- jest tylko królewskim płaszczem

niecierpliwie zrzuconym

więc mogę spojrzeć w twoją twarz

dlaczego chcesz mnie podpalić?

grasz na mnie zbyt doskonale
nie wystarczy mnie dla ciebie

nie czujesz jak się wyginam

pod twoim dotykiem?

przelewam się

gorączkowo wyrzucam z siebie

spazmy zachwytu

wokół mnie

wiruje

gotujące się powietrze

ale jeszcze pozwól mi odejść

jeszcze mnie oszczędź

jeszcze pozwól mi zobaczyć

jak z włosów i palców

urywa mi się

muzyka

_____________________________________________________________________________

                                                            Samotność

YHWH

Święty

Potrójny

Nie musiał

                                                        Stać się człowiekiem

patrz

twój Król

przychodzi na osiołku

bez oparcia

Jego korona

tylko ta z cierni

aby przeprosić na Golgocie

na pamiątkę pewnej rozmowy z Mamą sprzed lat, która na zawsze zmieniła moje życie

________________________________________________________________

                                    Pod koniec

                                    tego ponurego dnia

zdałam sobie sprawę

że czekałeś

cały ten czas

aby zdjąć ten ciężar

z moich ramion

________________________________________________________________________

                       decyzja

                                  czekanie

                                                          się skończyło

                                                          chwile

                                                          kiedy wiem na pewno

                                                          kiedy czuję

                                                          na skórze

                                                          formę z ognia

                                                          pieszczotę

                                                          potężną na wskroś

                                                          nic

                                                          nic się nie równa

                                                          kiedy cały świat śpi

                                                          przytul mnie

                                                          przytul mnie mocno

                                                          oddam Ci moje serce

                                                          gdy Twój księżyc

                                                          przetacza się wokoło

__________________________________________________________________________

                                                    Narodziny

                            Wyczuwam Twój zachwyt

                            kiedy Twój noworodek ssie

                            całe niebo się raduje

                            kiedy sklejone oczy
                                            Twego nowego dziecka

                            otwierają się w niezdarnej błogości

____________________________________________________

                                      Jaki On jest?

                                      Nie za kwaśny

                                      Nie za słodki

                                      Nie za gorzki

                                      Jak sok jabłkowo-grejfrutowy

                                      Tęskny i nieokiełznany

                                      Jak nawoływanie pasterzy

_____________________________________________________________________

                                                             Nadzieja

                                           Obudziłam się znowu z tym uczuciem

                                           jakby nadchodzącego święta

                                           jak w latach dzieciństwa

                                           gdy wymykałam się o świcie na roraty

                                           przeczuwając radość

                                           Po pół wieku

                                           serce pozostało takie samo

                                           rozbite w drobny mak miliona błędów
                                                ciągle opłakuje nieznaleziony raj

                                           Niedawno widziałam zmierzch w Oksfordzie
                                               mistycznym gnieździe Tolkiena i Lewisa
                                               rozmarzone wieże kruche jak lód

                                           ostre jak sople

                                           delikatność i majestat

                                           jak serce przebite dla odkupienia

______________________________________________________________

                                                              Pytanie

                                           Mój syn – dyplomowany filozof
                                               zapytał mnie żartobliwie
                                               czym jest miłość

                                           odpowiedziałam mu

                                           na poważnie

                                           nie znam się na żartach

                                           a może mam Aspergera

                                           może miłość jest wtedy

                                           kiedy po 30 latach niespełnienia

                                           moja ręka wciąż sięga po dłoń jego ojca

_________________________________________________________________________

                                                         Etiuda zimowa

                                               Zima jest taka cicha

                                           Zamrożone znaczenie

                                           Emocje oślepiająco białe

                                           Przytłumione głosy wskrzeszają dzieciństwo

                                           Dlaczego tęsknota jest taka silna

                                           Wielki lód nie ugasi miłości

                                           Dostanę to, czego pragnę

                                           To obietnica

________________________________________________________________

                                                                Codzienność

                                           Przed porannym Ojcze nasz

                                           wyrywam ochłapy snu

                                           klatka ciała

                                           zatrzaskuje mnie w rzeczywistości

                                           uciekam w okup zapłacony za mnie

                                           - Słowo –

                                           pełne znaków zapytania

                                           i serdecznych wykrzykników

                                           wieczna prawda pod żółtym zakreślaczem

__________________________________________________________________

 

Uśmiech Boga

Moja maleńka istotka

czerwona i tak zdziwiona

po raz pierwszy zobaczyła światło

okrągła buźka z wielkimi pućkami

oczka granatowe jak cały wszechświat

od razu wzięłam ją w ramiona

przyssała się bez problemu

jakby robiła to od zawsze

i wtedy spojrzała mi w oczy

uśmiechnęła się szeroko

położna powiedziała, że to grymas

noworodki nie umieją się uśmiechać

ale ja wiem

to Życie samo

odwieczne Życie

uśmiechnęło się do mnie

Dla mojej ukochanej córeczki na pamiątkę 27.12.1997 r.

Czy twoje wątpliwości uwłaczają Bogu?

To, czego nikt nie mówi o słabej wierze

Greg Morse

Ciężko pisać słowa, które zapewne będą źle zrozumiane. Moje serce wyrywa się do zmagających się świętych, którzy mają ciągle nowe powody do rozczarowania. Absolutnie nie chcę ich zranić.

Jezus nie łamie nadłamanych trzcin ani nie gasi ledwie tlących się knotków (Mat 12:19-20). Amen.

I ja też nie chcę tego robić. Moim celem nie jest zabieranie wózków inwalidzkich tym, którzy naprawdę ich potrzebują lecz napominanie bezczynnych, aby podnieśli się i stali się mocnymi w Panu.

Krew na drzwiach

Dobre analogie okazują się złe, gdy użyjemy ich w nieprawidłowym kontekście. Analogia wygląda tak: nie ma znaczenia, czy dany Izraelita miał słabą wiarę: jeśli krew baranka była na jego drzwiach był wybawiony! Zastosowanie? Nie chodzi o to, jak silna jest twoja wiara ale jak silny jest obiekt twojej wiary, czyli jaką mocą dysponuje Jezus, aby zbawić grzesników.

Kwestie warte obrony są jasne: Jezus Chrystus posiada moc aby zbawić grzeszników, a Jego dzieło, nie nasza wiara, jest jedyną podstawą do zaakceptowania nas przez Boga. Nie mamy wiary w naszą własną wiarę aby być usprawiedliwionymi. Obiektem naszej wiary jest osoba i dzieło Króla Jezusa.

Analogia wykonała swoje zadanie jeśli uczy prawdy i piękna doktryny usprawiedliwienia z wiary i użycza odwagi słabnącym świętym, którzy – pomimo swoich największych wysiłków i ciągłych błagań o Bożą pomoc – czują się pobici i zranieni. Przypomina im, aby patrzyli poza siebie – na Jezusa, "sprawcę i dokończyciela naszej wiary" (Hebr 12:2). Pozwala nie polegać na swojej upadającej wierności ale na sile Jego wszechmocnej prawicy (Ps 63:8).

Jednakże analogia ta zdradzi nas, jeśli jest używana do usprawiedliwienia teorii, że siła naszej wiary nie ma znaczenia – kiedy przechodzimy ze sfery usprawiedliwienia do sfery uświęcenia, od suwerennej akceptacji nas przez Boga do naszej codziennej odpowiedzialności jako chrześcijan. Zamiast pomagać zranionym świętym w znalezieniu nadziei, która prowadzi do silniejszej wiary, analogia ta może prowadzić do ochrony próżniaków, którym tak naprawdę jest wygodnie ze swoją słabą wiarą.

Są oni duchowymi leniami, którzy nie prowadzą wojny ze swoimi wątpliwościami – a nawet twierdzą, że posiadanie pewnch wątpliwości jest zdrowe. Wydają się utrzymywać wyznaczone przez Boga "narzędzia łaski"w bezpiecznej odległości od siebie. Nie tracą żadnej (z wielu) godzin snu z powodu faktu, że ich wątpliwości uwłaczają ich Stwórcy – nie, oni szemrzą przeciwko Bogu i czują się w tym wolni jako, że mają krew na swoich drzwiach. Kryją się wśrod zranionych owiec aby uciec od nawoływań do wiary, dojrzałości i pokuty.Są profesjonalnymi nadłamanymi trzcinami, które rosną na bagnie duchowej stagnacji.

Tacy nie potrzebują rozpieszczania, oni potrzebują napomnienia (1 Tes 5:14). Życie ze słabą i chwiejną wiarą nie przynosi Bogu chwały ani nie jest bezpieczne. Ta "słabość" w odróżnieniu do Pawłowej w 2 Kor 12:9-10, nie jest siłą. Nie jest cnotą. Nie jest pokorą. To bardzo poważny problem.

Nie bądź taki, jak ci ludzie

Na początek, nie możemy utworzyć kategorii stale słabej wiary na podstawie historii wyjścia z Egiptu. Ci, którzy zostali wyzwoleni z Egiptu w zasadzie nie wytrwali na pustyni. Zarówno Stary i Nowy Testament opisują ich jako zatwardziałych, niewiernych, nieprzemienionych ludzi, z ktorych Bóg ostatecznie nie był zadowolony.

Wyraźny przekaz mówi nam abyśmy nie byli jak oni, jeśli chodzi o wiarę po exodusie. Byli oni bałwochwalcami (1 Kor 10:7), niemoralni seksualnie (1 Kor 10:8), wystawiali Boga na próbę (1 Kor 10:9), nieprzerwanie szemrali (1 Kor 10:10), usłyszeli dobrą nowinę i nie uwierzyli w nią (Hebr 4:2), byli ochrzczeni podczas przejścia przez Morze Czerwone, pili z duchowej Skały, którą jest Chrystus, wielokrotnie widzieli znaki i cuda – a jednak zbuntowali się przeciwko Bogu a On zabił ich na pustyni (1 Kor 10:4)

Ich początkowe zaufanie nie dotrwało do końca (Hebr 3:14). Ich słaba wiara nie wzrosła, lecz okazała się być fałszywą wiarą, uwłaczającą Panu (Liczb 14:11). Choć ich pierworodni zostali uratowani tamtej nocy, wymagano od nich więcej niż ten początkowy akt wiary. Wkrótce ich niewiara sprowokuje Boga do zesłania na nich plagi (1 Kor 10:8), zabijania ich wężami (1 Kor 10:9) i przez Niszczyciela (1 Kor 10:10). Ostatecznie nie weszli do Bożego odpocznienia (Hebr 3:18-19).

Prawdziwa wiara okazuje się trwała i niezachwiana

Potykająca się, upadająca, pełzająca wiara — przez całe czyjeś życie — nie jest odzwierciedleniem zbawczej wiary opisanej w Nowym Testamencie.

Wiara, która zbawia charakteryzuje się wzrastającą stabilnością, wytrwałością i niewzruszonością. Nigdy nie odwraca się od nadziei Ewangelii (Kol 1:23). Wytrzymuje do końca (Hebr 3:14). Wzrasta na tyle silna, aby ochronić nas od ataków szatana (Ef 6:16; 1 P 5:9). Utrzymuje nas w miłości Bożej (Judy 20-21). Dojrzewa aby wydać owoce (Jk 2:18). Zdobywa nam zwycięstwo, które pokonuje świat (1 J 5:4).

Choć pewne okresy życia mogą spowodować, ze jesteśmy bardziej niestabilni niż zwykle, to niepewne nogi duchowego niemowlęctwa nie mają być czymś stałym (Hebr 5:11-13). Jezus często napominał uczniów z powodu ich słabej wiary. Brak zaufania do Boga czyni nas chwiejnymi i niestałymi (Jk 1:5-8). "Słaba wiara" w Liście do Rzymian nie daje nam przyzwolenia na nieufność do Boga lub Jego Ewangelii lecz dotyczy sumienia błądzącego w sprawach chrześcijańskiej wolności (Rz 14:1).

Stałość i wytrwałość ma być standardem. Duch Święty w nas nigdy nie zachęca do wątpliwości, ani ich nie podtrzymuje. Stanie mocno w wierze jest naszym powołaniem (1 Kor 16:3). Naśladowanie końcowej dojrzałości Abrahama jest naszym celem. "I nie zwątpił z niedowiarstwa w obietnicę Bożą, lecz wzmocniony wiarą dał chwałę Bogu, mając zupełną pewność, że cokolwiek On obiecał, ma moc i uczynić. (Rz 4:20-21)

A tam gdzie istnieje słabość, prawdziwa wiara pokornie woła: "Wierzę, pomóż niedowiarstwu memu" (Mk 9:24) – nie w znaczeniu: podtrzymaj moją niewiarę, zachowaj ją czy usprawiedliw ją. Dopomóż mojej wierze. Zmniejsz niewiarę. Pokonaj ją. Przemień moją niewiarę w ufność!

Wątpliwości uwłaczają Bogu

Trwanie w zadowoleniu ze swoich wątpliwości, podejrzeń i słabej wiary, jak pisze Luther, jest najwyższą formą pogardy, na którą możemy się zdobyć w stosunku do Boga:

Nie ma sposobu, w jaki możemy wyrazić większą pogardę dla człowieka niż uważając go za fałszywego i nikczemnego oraz okazując mu podejrzliwość, co robimy gdy nie mamy do niego zaufania. O ileż większym buntem przeciwko Bogu, jak wielką niegodziwością, jak olbrzymią pogardą dla Niego jest brak zaufania w stosunku do Jego obietnic. Bo czym jest to powątpiewanie w prawdomówność Boga niż otwartym czynieniem z Niego kłamcy? - to przypisywanie prawdomówności sobie samemu a kłamstwa i próżności Bogu.

Tragiczną rzeczą jest odpłacać nieufnością i podejrzeniami Bogu niezachwianej miłości i prawdy. Zniesławiamy Go gdy odmawiamy Mu zaufania. Ojciec prawdy nie jest ojcem kłamstwa. Bóg miłości nie jest Bogiem okrucieństwa. Syn, który zawisł na krzyżu dla grzeszników nie może być uważany za oszusta.

Zaufaj Mu za Jego łaskę

Cała prawda, sprawiedliwość, prawość i piękno należą do Jezusa. On nigdy nie kłamał ani nie błądził. "On jest obrazem niewidzialnego Boga" (Kol 1:15), "odblaskiem Jego chwały" (Hebr 1:3). On nigdy nie zawiódł żadnego ze swoich dzieci, ani nie potraktował niesprawiedliwie żadnego stworzenia na planecie.

Żaden z potępionych w piekle nie ma ani jednej uzasadnionej skargi w stosunku do Niego. Nikt z męczenników w niebie nie myśli o niczym innym jak tylko o wysławianiu Go. Kto może Go oskarżyć o zło? Jego uczniowie nie mogli. Jego wrogowie nie mogli. Szatan nie może. Jego Ojciec też tego nie zrobił. Lecz pomimo tego, że całe niebo zamilkło, czy właśnie jęki i skargi Chrześcijan mają Go oskarżać?

Zwróć uwagę na nadłamaną trzcinę – Williama Cowpera (twórcę żarliwych hymnów chrześcijańskich oraz pogodnych i prostych wierszy o przyrodzie, który przez całe życie cierpiał na głębokie ataki depresji z 3 próbami samobójczymi i przeświadczeniem o czekającym go, nieuchronnym, wiecznym potępieniu), który zachęca nas wszystkich:

Nie sądź Pana słabym umysłem
Zaufaj Mu za Jego łaskę
Za zagniewaną opatrznością
Ukrywa uśmiechniętą twarz

Kiedy przychodzą wątpliwości – a na pewno przyjdą – szepcząc, że Bóg nie jest prawdziwy, Biblia nie jest wiarygodn a krew Jezusa nie wystarcza – nie dawaj wiary takim kłamstwom. Nie przyjmuj ich. Nie chwal się nimi. Raczej wyznaj je jako grzech i przylgnij mocniej do Zbawiciela wołając: "wierzę, pomóż memu niedowiarstwu!?

Greg Morse jest specjalistą d/s zarządzania treścią w desiringGod.org, Ukończył Bethlehem College & Seminary. Mieszka z żoną Abigail w St Paul, Minnesota

Link do oryginału: https://www.desiringgod.org/articles/does-your-doubt-dishonor-god